میگی تعطیلی ها بریم جایی، تنوع باشه، میدونیکه من حوصله ندارم، دلم مسافرت داخلی نمیخواد، هتل درست حسابی نداریم، کثیفه، راه شلوغه، خلاصه حوصله ندارم، جالبه خودتم حوصله نداری و اگر بگم باشه، آخرش خودت می پیچونی، ولی انگار دلت میخواد بندازی گردن من، بگی تو نیامدی وگرنه میرفتیم. همش منتظر تعطیلی ام و وقتی تعطیل میشم نمیدونم باهاش چیکار کنم

از وقتی با تو قهرم

با چای آشتی کردم

نبودنت چقدر خوبه حالا وقت دارم، برای خودم برای عزیزانم برای دوستان دیگه برای دوستان جدید برای استراحت برای اینکه خودمون باشیم و لذت ببریم دوتایی بدون تو بدون اون بدون شوخیهای زننده و حرفهای صدتا یه غاز چرندت

نبودنتون رو دوست دارم

هیچوقت نباشین دیگه

ازم دفاع نکردی

حتی بعدش باهام قهر کردی و تنهام گذاشتی

جدا نمیفهمم چرا فقط من حق ندارم عصبانی بشم

بجای دلجویی قهر میکنی؟

تو که خوب بلدی رفتار همه رو توجیه کنی

چرا هیچوقت نخواستی عکس العمل های من رو توجیه کنی؟ و یا بفهمی؟

برگشتی و ققط برای من سوغاتی آوردی

فقط من

مرسی که دوستم داری و مهربونیهام رو دیدی

حالا خوشحالم که تو رو با اون عزیز دوست داشتنی با هم میبینم بزودی و لحظه های خوبی خواهیم داشت با هم، میدونم خیلی خوش میگذره و کلی اتفاقهای جالب می افته اون روز ... حالا می بینی

یه چیزی رو تغییر داد که برام ایمیل آمد

و مسلما تغییر منفی بوده، چون گقت همه چی رو خوب زده،

حالا چرا ناراحتم؟ ... نیستم! دیگه عادت دارم آخه ... مگه نه؟